Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Γυναικών 2025, ο Δήμος Αθηναίων διοργανώνει ένα ξεχωριστό πρόγραμμα εκδηλώσεων το Σαββατοκύριακο 8-9 Μαρτίου και την Παρασκευή 14 Μαρτίου.

«Η δύναμη των γυναικών από γενιά σε γενιά»

Με τίτλο «Η δύναμη των γυναικών από γενιά σε γενιά», οι εκδηλώσεις θα περιλαμβάνουν θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, ντοκιμαντέρ, εργαστήρια και αφηγήσεις, με στόχο την ενδυνάμωση των γυναικών και την ανάδειξη της γυναικείας κληρονομιάς μέσα από την τέχνη και την ιστορία.

Η συμμετοχή είναι δωρεάν και καλούμε όλα τα άτομα να στηρίξουν τη δύναμη και την αλληλεγγύη των γυναικών, ενισχύοντας τις πολιτικές ισότητας του Δήμου Αθηναίων.

Αναλυτικό Πρόγραμμα

Σάββατο 8 Μαρτίου 2025, Δημοτική Αγορά Κυψέλης

12:00 – 13:00

«Το επάγγελμα της μοδίστρας μέσα στο χρόνο»

Οπτικοακουστική παρουσίαση από την Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Αθήνας (ΟΠΙΑ):

Από το σπίτι στην αγορά εργασίας. Εργαζόμενες σε μοδιστράδικα, σε ατελιέ και οργανισμούς (νοσοκομεία, στρατό, θέατρο κλπ.), καλύπτουν τις ενδυματολογικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας ράβοντας στο χέρι, στη μηχανή, στο εργαστήρι, στη βιοτεχνία.
«Modistra Hopemade» Αυτοπαρουσιάζεται το Εργαστήρι ραπτικής του Δικτύου Στήριξης Φυλακισμένων & Αποφυλακισμένων Γυναικών
Θα παρέχεται διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα

13:00 – 13:30

“Statistics / 15”
Εικαστική Παράσταση από την ομάδα «Συνήχηση» της Ελευθερίας Ρίζου για τις γυναικοκτονίες

15:00 – 15:30

Ντουέτο ανάμεσα σε δύο χορεύτριες με και χωρίς αναπηρία
ΕΞΙΣ Συμπεριληπτική Ομάδα Χορού – Χορευτική Ομάδα Καλειδοσκόπιο

15:30 – 17:00

Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα: Φύλο και Αναπηρία
Συντονίστρια: Έλενα Μαντζαβίνου, Εντεταλμένη Δημοτική Σύμβουλος Προσβασιμότητας Δήμου Αθηναίων, Αντιπρόεδρος Κ.Υ.Α.Δ.Α.

Εισηγήτριες:

Κωνσταντίνα Αλεξανδρίδου – Υπ. Διδακτόρισσα, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Παιδαγωγός της Ένταξης
Νάνσυ Σπετσιώτη – Σκηνοθέτρια – Συγγραφέας
Χρυσέλλα Λαγαρία – Συνιδρύτρια & Γενική Διευθύντρια Black Light
Χριστίνα Σαρρή – Ψυχολόγος, συγγραφέας, ομιλήτρια και δημιουργός περιεχομένου για θέματα τυφλότητας, τυφλή χειρίστρια σκύλου οδηγού
Θα παρέχεται διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα.

17:00 – 18:30

”Οι Κατίνες μου”
Προβολή ντοκιμαντέρ της Βίλμας Μενίκη

Η ιστορία της Αυτόνομης Ομάδας Γυναικών Θεσσαλονίκης, που έδρασε στην πόλη από το 1985-1995 και εξέδωσε το ιστορικό περιοδικό «Κατίνα». Γραμμή SOS για κακοποιημένες γυναίκες, φεστιβάλ γυναικών, πορείες και εκδηλώσεις.

Τι λένε κάποιες από τις γυναίκες-μέλη, αλλά και φίλες της ομάδας για το τότε και το τώρα; Πώς έδρασε στο δημόσιο χώρο; Πώς μας άλλαξε; Προσωπικές αφηγήσεις, φωτογραφίες και άρθρα της εποχής.
Θα παρέχεται διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα

19:00-20:00

«The HERd»

Γυναικεία Ομάδα Αυτοσχεδιαστικού Θεάτρου

Διαδραστική θεατρική παράσταση

Μια παράσταση improv που φέρνει στο επίκεντρο τη γυναίκα και τα βιώματα της. Θα ανακαλύψουμε την ιστορία μιας γυναίκας που ο χαρακτήρας της και η πλοκή της διαμορφώνονται επί σκηνής από εμπνεύσεις του κοινού.

Παράλληλα, μεταφερόμαστε σε ένα φανταστικό κόσμο όπου στερεοτυπικές αντιλήψεις για τη γυναίκα υπερβάλλονται και κωμικά αποδομούνται.

Θα παρέχεται διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα

20:00 – 20:45

«Ηer-Hairitage» ομάδα γυναικών

Ένα ταξίδι στις ζωές γιαγιάδων, μητέρων, κορών & φιλενάδων που συνδέονται μέσ’ από κοινές εμπειρίες. Μαρτυρίες για την εσωτερική πάλη και τη μεταμόρφωση γυναικών που απεικονίζεται μέσα απ’ το χορό.

«Ψυχοκόρες» ομάδα γυναικών
Aόρατες γυναίκες στη δεκαετία του 50
Παραστάσεις χορού

21:00 – 21:20

Χορωδία γυναικών
Melissa – Δίκτυο μεταναστριών στην Ελλάδα
Διεύθυνση: Αγγελική Τουμπανάκη
Τραγούδια απ’ όλο τον κόσμο
Κυριακή 9 Μαρτίου 2025
Δημοτική Αγορά Κυψέλης, πεζόδρομος Φωκίωνος Νέγρη

Κυριακή 9 Μαρτίου 2025, Δημοτική Αγορά Κυψέλης

12:00 – 14:00

«Γυναικείος κύκλος & σεξουαλικότητα: βότανα και παραμύθια»
Με τη Μαριλένα Μοσχούτη, φυτοθεραπεύτρια & παραμυθού.

Εργαστήριο γυναικών με θέμα το βιολογικό (και όχι μόνο) κύκλο των γυναικών. Οι γυναίκες χορεύουν με τη Σελήνη. Πατούν στη Γη. Χθόνιες και ουράνιες. Ερωτικές και δημιουργικές. Μάχονται και ονειρεύονται. Ποιες είμαστε;
Μέσα από βότανα, μύθους και παραμύθια, θ’ αφουγκραστούμε την ψυχή και το σώμα μας.

14:00 – 15:30

Σεμινάριο χορού Hip hop, για κορίτσια από 16 ετών
Με τις Myrto & Dida (μέλη του project HipHop4Hope)
Ένα μάθημα χορού που αφορά τη γυναικεία φύση

15:30 – 17:00

Ηρωίδες και θεές από τη μεγάλη μας γειτονιά
Μαζί ξαναγράφουμε τις ιστορίες μας!
Κέντρο Συντονισμού για θέματα Μεταναστών & Προσφύγων (ACCMR) σε συνεργασία με τη Μέλισσα – Δίκτυο Μεταναστριών στην Ελλάδα
Θα παρέχεται διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα

17:00 – 19:00

«Η δύναμη των γυναικών: Σε τί συνίσταται, πού βρίσκεται, πώς την ξυπνάμε & τη μοιραζόμαστε. Σύνδεση με τα αποθέματα & τη δύναμη του δικτύου»
Κύκλος γυναικών/βιωματικό εργαστήρι με τη Βίκυ Βάββα, ψυχοθεραπεύτρια, δραματοθεραπεύτρια.

Με αφορμή το βιβλίο «Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους»
Συμμετοχή με σειρά προτεραιότητας, που δηλώνεται αυθημερόν

19:00 – 20:00

Από την αόρατη ιστορία των γυναικών στα πέτρινα χρόνια: «Γυναίκες και πολιτική σε τοπίο μετεμφυλιακό (1950-74)»
Οπτικοακουστική παρουσίαση από την Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Αθήνας (ΟΠΙΑ)

Ιστορίες-εμπειρίες-προφορικές μαρτυρίες γυναικών από τα πέτρινα μετεμφυλιακά χρόνια: την εποχή που αποκτούν ψήφο, αντιμετωπίζουν κάθε λογής διώξεις, εντάσσονται και πρωτοστατούν σε όλα τα μαχητικά κινήματα που γεννάει η ταραγμένη πολιτική περίοδος, σμιλεύουν την πολιτική και κοινωνική τους ταυτότητα, παράλληλα με τη μαζική τους ένταξη στην εκπαίδευση και την αγορά εργασίας.

Θα παρέχεται διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα

20:00 – 21:00

«Το όνομά μου είναι γυναίκα»
Λαϊκά παραμύθια με δυνατές γυναίκες από την προφορική παράδοση των λαών
Αφηγούνται και τραγουδούν οι «Σουσουράδες», Αγγελική Αγαλιανού και Ελεάνα Χατζάκη
Θα παρέχεται διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα

Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025

Αμφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
18:00 – 20:00

«Herstories: Οι ρίζες μου»
Προβολή ντοκιμαντέρ της Βίλμας Μενίκη
6 γυναίκες ακτιβίστριες στην Ελλάδα σήμερα, αφηγούνται την ιστορία τους, μέσα από αναμνήσεις, από την ζωή τους σήμερα στον τόπο κατοικίας κι εργασίας τους και διασταυρώνονται σε κοινά σημεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ακολουθεί συζήτηση με τις ίδιες.

Η είσοδος σε όλες τις δράσεις και τα εργαστήρια είναι ελεύθερη για το κοινό

Συνδιοργάνωση:
• Κέντρο για την καταπολέμηση της Έμφυλης Βίας
• Δημοτική Αγορά Κυψέλης
• ACCMR – Κέντρο Συντονισμού για θέματα Μεταναστών και Προσφύγων

Πηγή

Το άρθρο Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας: Οι δωρεάν εκδηλώσεις του Δήμου Αθηναίων εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Αυτή την Παρασκευή, 26 Ιουλίου, ξεκινούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Παρίσι 2024, με μία τελετή έναρξης που ήδη είναι μοναδική στην ιστορία.

Για πρώτη φορά η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, που καθιερωμένα περιλαμβάνει την παρέλαση των αθλητών, στο Παρίσι 2024 θα γίνει για πρώτη φορά εκτός σταδίου: Οι διοργανωτές έχουν ανακοινώσει πως μεταξύ άλλων οι αθλητές θα «παρελάσουν» με σκάφη μέσα στον Σηκουάνα για να καταλήξουν στο Τροκαντερό. Περισσότεροι από 10.000 αθλητές, δεκάδες πολιτικά πρόσωπα με παγκόσμια επιρροή και χιλιάδες καλλιτέχνες θα λάβουν μέρος σε μία πολύωρη τελετή που θα παρακολουθήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο. 

Τι ώρα ξεκινά η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων

Η τελετή έναρξης θα ξεκινήσει στις 20:30 ώρα Ελλάδος με χιλιάδες άτομα, συμπεριλαμβανομένων των αθλητών, να ταξιδεύουν στον ποταμό Σηκουάνα με εκατοντάδες ειδικά κατασκευασμένα πλωτά σκάφη. Η διοργάνωση επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις -δεν έχουν αποκαλυφθεί μεγάλα ονόματα παρά τις φήμες που κυκλοφορούν γύρω από μερικά από τα μεγαλύτερα αστέρια του καλλιτεχνικού στερεώματος- και θα σηματοδοτήσει την επίσημη έναρξη της τρίτης φοράς που η Γαλλία φιλοξενεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής θα είναι η πρώτη κυρία Τζιλ Μπάιντεν, ενώ όπως είναι γνωστό, των ολυμπιακών αποστολών προηγείται η ελληνική – με σημαιοφόρους τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη – και τελευταία στην πομπή θα είναι η αποστολή της οικοδέσποινας Γαλλίας.

Για πρώτη φορά, τελετή έναρξης εκτός σταδίου

Για πρώτη φορά, φέτος η τελετή έναρξης θα πραγματοποιηθεί έξω από ένα στάδιο και η λεγόμενη «Παρέλαση των Εθνών» θα πλεύσει στον ποταμό Σηκουάνα στο Παρίσι μπροστά από τον Πύργο του Άιφελ. Καθεμία από τις 91 εθνικές αντιπροσωπείες θα συμμετάσχει στην παρέλαση που θα ολοκληρωθεί μπροστά από το Trocadéro, όπου θα παρευρεθούν οι ερμηνευτές και το τελετουργικό άναμμα της Ολυμπιακής Φλόγας. Το γεγονός αυτό σημαίνει πως την τελετή θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν «από κοντά» περί τις 300.000 χιλιάδες θεατών, όπως εκτιμούν οι διαδηλωτές.

Μυστήριο οι καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν στην τελετή έναρξης

Το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2024 έχει κρατηθεί κρυφά. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της τελετής, Thomas Jolly, δήλωσε ότι θέλει να «δείξει τη Γαλλία σε όλη της την ποικιλομορφία», αλλά κατά τα άλλα, είπε στο Associated Press: «Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι θα έχει πολύ νόημα για τους καλλιτέχνες». 

Συνολικά 3.000 καλλιτέχνες – συμπεριλαμβανομένων πολλών εκατοντάδων χορευτών – πρόκειται να συμμετάσχουν στις τελετές έναρξης και λήξης. Η Daphne Burki, κριτής στο «Drag Race France», είναι η σχεδιάστρια κοστουμιών για τις εκδηλώσεις.

Αξίζει να γνωρίζουμε επίσης, ότι οι χορευτές που δήλωσαν συμμετοχή στην τελετή έναρξης κατέθεσαν προκήρυξη απεργίας λόγω των χαμηλών αμοιβών και των «καταφανών ανισοτήτων στη μεταχείριση», σύμφωνα με το βρετανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Express, και συνδικαλιστές είπαν ότι περισσότεροι από 3.000 χορευτές, ακροβάτες και ηθοποιοί που εργάζονται στην τελετή έναρξης το έκαναν με χαμηλό ή καθόλου μισθό και προσλήφθηκαν υπό «ντροπιαστικές συνθήκες». Η προκήρυξη απεργίας κατατέθηκε για την Παρασκευή, ημέρα της τελετής έναρξης όμως είναι αμφίβολο εάν τελικά θα πραγματοποιηθεί ή θα καταρριφθεί.

Επισημαίνεται ότι αγωνιστικά, οι Ολυμπιακοί Αγώνες ξεκινούν σήμερα Τετάρτη με αγώνες σε ποδόσφαιρο και ράγκμπι. Τα πρώτα Ολυμπιακά μετάλλια θα απονεμηθούν το Σάββατο για το αγώνισμα της μικτής ομαδικής σκοποβολής με αεροβόλο τουφέκι 10 μέτρων.

Πηγή

Το άρθρο Ολυμπιακοί Αγώνες 2024: Όσα γνωρίζουμε για την τελετή έναρξης στο Παρίσι  εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Το άρθρο 161 Κυκλαδικές Αρχαιότητες: Ένα σκάνδαλο που σε αφορά περισσότερο από όσο νομίζεις εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Έχοντας ήδη στο ενεργητικό του το «Human Voice», μια στιλιζαρισμένη διασκευή του γνωστού μονολόγου του Ζαν Κοκτό με την Τίλντα Σουίντον να υποδύεται μια γυναίκα στα πρόθυρα ψυχολογικής κατάρρευσης, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ ετοιμάζει όχι μία, αλλά δύο αγγλόφωνες δουλειές μέσα στο επόμενο διάστημα.

Η πρώτη είναι ένα μικρού μήκους γουέστερν με τον Ίθαν Χοκ και τον Πέδρο Πασκάλ, το οποίο σύμφωνα με τον σκηνοθέτη θα αποτελέσει την απάντησή του στο «Brokeback Mountain». Ο τίτλος είναι Strange Ways of Life, παρμένος από το τραγούδι «Estranha Forma de Vida» της Αμάλια Ροντρίγκες, ενώ τα γυρίσματα ξεκινούν τον Αύγουστο στην Αλμερία, στους χώρους που γύρισε ο Σέρτζιο Λεόνε την σπαγγέτι γουέστερν τριλογία του. Θυμίζουμε ότι στην ίδια περιοχή πραγματοποίησε γυρίσματα πριν λίγους μήνες και ο Γουές Άντερσον για ένα δικό του γουέστερν.

Μόλις ξεμπερδέψει με το μικρού μήκους του, το οποίο μάλλον θα δούμε στο Βερολίνο ή στις Κάννες, σειρά θα πάρει το μεγάλου μήκους δράμα με την Κέιτ Μπλάνσετ που ετοιμάζει εδώ και καιρό καιρό. Η ταινία βασίζεται στη συλλογή διηγημάτων «Οδηγίες για Οικιακούς Βοηθούς» της Λουσία Μπερλίν. Οι φήμες θέλουν τον Αλμοδόβαρ να πήρε 5 ιστορίες από το βιβλίο και να τις διασκεύασε έτσι ώστε να συμμετέχει σε όλες τους ο ίδιος χαρακτήρας, τον οποίο υποδύεται η Μπλάνσετ. Χαρμόσυνα τα νέα, λοιπόν, για όλους εμάς τους φαν του τρομερού Ισπανού, καθώς μας περιμένει διπλή δόση μέσα στο 2023.

Πηγή

Το άρθρο Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ ετοιμάζει διπλό κινηματογραφικό χτύπημα εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Ας ξεκινήσουμε με τους ανθρώπους. Είναι αυτοί που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε επιζώντες. Ο θίασος αυτός των 65+ που γενικά και ασυλλόγιστα αποκαλούμε τρίτη ηλικία, καμιά φορά περιφρονητικά, αυτοί που ξεκίνησαν από μια οντισιόν το 2018, είναι όλοι όρθιοι σήμερα και κάνουν πρόβα μπροστά μας.

Είναι δύο τραγουδίστριες μαγικές, η Έλλη Πασπαλά και η Σαββίνα Γιαννάτου, είναι οι λυρικοί τραγουδιστές Χάρης Ανδριανός, Γιάννης Καλύβας, Μαρίνα Κρίλοβιτς, Θεοδώρα Μπάκα, Κωστής Ρασιδάκις, Πέτρος Σαλάτας, Γιώργος Σαμαρτζής, είναι η χορωδία 65+ και η διαπολιτισμική ορχήστρα της Λυρικής, είναι οι τρεις που υπογράφουν ένα έργο που ονομάζεται Μέσα Χώρα, ο Γιάννης Αστερής που έγραψε το λιμπρέτο, ο Νίκος Καραθάνος που σκηνοθετεί και ο Άγγελος Τριανταφύλλου που μας χαρίζει ένα μουσικό έργο-ύμνο για «όλους όσοι έφυγαν σα μοναχικοί αστέρες όταν η μοναξιά τους ανατινάχτηκε με πάταγο».

Είναι η μεγάλη απούσα της παράστασης. Η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, η σκηνογράφος και συνοδοιπόρος τους, η φίλη τους που οραματίστηκε ένα σκηνικό και μια ζωή μετά τον θάνατο που μοιάζει με γλέντι.

Είναι αυτοί που στα τρία δωμάτια του σκηνικού χώρου ξετυλίγουν τις ιστορίες τους: ένας πατέρας ανάπηρου παιδιού, μια γυναίκα χαμένη στον κόσμο της, οι γέροι γείτονες που μετράνε απώλειες, αυτός που τραγουδά ακόμα ένα ερωτικό τραγούδι στην κατάκοιτη γυναίκα του.

Ωραία σε τύλιξε ο χρόνος έκρυψε τα νιάτα σου για να μη σ’ τα κλέψουν – Μίκρυνε το σώμα σου

Για να μην κρυώσεις

Άσπρισε τα μαλλιά σου

Για να χάνεσαι στο φως

Έδωσε κι άλλη πνοή στα χέρια σου αυτός ο μικρός χορός των χεριών

σου – Βλέπεις κι ακούς

Μονάχα εμένα

Ωραία σε τύλιξε ο χρόνος

Οι άνθρωποι που από το 2017 έχουν σχεδιάσει αυτήν τη δουλειά βρίσκονται στην τελική ευθεία των προβών, ο Άγγελος Τριανταφύλλου και ο Νίκος Καραθάνος χαιρετούν όσους περνάνε για την πρόβα. «Αυτό που σκέφτομαι είναι τι θα κάνω εγώ μετά, όταν τελειώσουμε αυτές τις παραστάσεις. Δεν εννοώ επαγγελματικά αλλά πώς θα γίνει να σας βλέπω», τους λέει ένας κύριος που ζωηρά περνά από μπροστά μας για να κάνει τις ασκήσεις φωνητικής πριν από την πρόβα του.

Μας τρώει αυτή η λαγνεία για τη νεότητα, μας ενδιαφέρει μόνο το νέο κοινό, οι νέοι αναγνώστες, οι νέοι καταναλωτές. Σε άλλες χώρες όλοι είναι επάνω στα ποδήλατα, εδώ άντε να κάνεις ποδήλατο… Έχουμε αυτήν την κακή νοοτροπία να μη δίνουμε ώθηση στους μεγαλύτερους ώστε να είναι ενεργοί.

— Τι θα δούμε σε αυτή την παράσταση;
Άγγελος: Μια όπερα για τον θάνατο από μοναξιά στην τρίτη ηλικία. Είναι σπονδυλωτή, έχει μικρές ιστορίες και κάποιες μεγαλύτερες από τη ζωή και τον θάνατο μέσα σε τρία περιβάλλοντα, ιδωμένα από τη δική μας πλευρά, την άλλη.

Αυτό που θέλαμε είναι να μιλήσουμε για τον θάνατο υμνώντας τη ζωή. Αυτό είναι το βασικό πλαίσιο. Είχα αρχίσει να γράφω μουσική από το 2017. Το συζητήσαμε με τον Γιώργο Κουμεντάκη, που μας υποστήριξε πολύ σε αυτό το σχέδιο, και αρχίσαμε να δουλεύουμε το 2018 με προοπτική να παρουσιαστεί το 2020, αναβλήθηκε όμως λόγω του κορωνοϊού. Αυτή την πορεία ακολουθήσαμε οι τέσσερίς μας, με τον Γιάννη και την Έλλη.

Νίκος: Όταν με την Έλλη καθίσαμε να τη βάλουμε σε έναν τόπο το 2018, σκέφτηκα ότι αυτές είναι ιστορίες που εκτυλίσσονται μέσα σε σπίτια στα οποία ζούμε, οπότε προέκυψαν τρία σκηνικά, ισάριθμα δωμάτια σπιτιών∙ σε τομή το πρώτο, ένα πανύψηλο δωμάτιο, ένα πουργκατόριο το δεύτερο, και το τρίτο είναι μια πλατεία ενός ελληνικού χωριού στο Πήλιο, της Μακρυνίτσας συγκεκριμένα ‒ αυτή ήταν μια ιδέα της Έλλης. Παιδευόμασταν να φτιάξουμε σκηνικά κατάλληλα γι’ αυτούς τους ανθρώπους και πάντα καταλήγαμε σε ένα δωμάτιο με λίγα έπιπλα, ασκητικό.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, άκουσα κάποια στιγμή ότι «πέθανε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος», μάλιστα μια θεία έλεγε «μόνος του πέθανε». Αναρωτιόμουν, λοιπόν, πώς πέθανε μόνος του, τι να είχε στο δωμάτιό του. Τίποτα, τα ελάχιστα, αυτό σκεφτόμαστε εμείς. Οι μεγάλοι άνθρωποι δεν χρειάζονται πολλά, πεθαίνουν μόνοι. Τη στιγμή της αναχώρησης τι έχεις δίπλα σου; Ένα κομοδινάκι, ένα βιβλίο, τα απαραίτητα.

— Θέλω να μου πείτε πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα, ποιος τη σκέφτηκε.
Άγγελος: Η ιδέα ξεκίνησε από ένα άρθρο της LiFO με τον τίτλο «Kodokushi: Οι θάνατοι μοναχικών ανθρώπων στην Ιαπωνία, μία μάστιγα»: «Στην Ιαπωνία, ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων γερνά και πεθαίνει σε απόλυτη μοναξιά. Οι Αρχές ειδοποιούνται από γείτονες και υπάρχει ειδική υπηρεσία που αναλαμβάνει την απολύμανση και τον καθαρισμό σπιτιών, των οποίων οι ιδιοκτήτες είχαν για μέρες φύγει από τη ζωή κι αυτό έγινε αντιληπτό από τη μυρωδιά… Το τραγικό αυτό φαινόμενο σε μια Ιαπωνία που γερνά ονομάζεται “kodokushi” και είναι η σύγχρονη μάστιγα των μεγαλουπόλεων αλλά και της ιαπωνικής επαρχίας. Οι επίσημες στατιστικές της χώρας κάνουν λόγο για περίπου 30.000 τέτοιους θανάτους, ωστόσο οι εταιρείες απολύμανσης και καθαρισμού υποστηρίζουν ότι ο αριθμός αυτός είναι πολύ υψηλότερος. Όμως δεν κινδυνεύουν μόνο οι ηλικιωμένοι από αυτό το φαινόμενο. Ακόμη και νεότεροι άνθρωποι, με όχι ιδιαίτερα στενές σχέσεις με την οικογένειά τους, αντιμετωπίζουν την ίδια ζοφερή πραγματικότητα. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την πραγματική μάστιγα της Ιαπωνίας που δεν είναι άλλη από τη μοναξιά. Σήμερα, περισσότεροι από 10 εκατ. Ιάπωνες ζουν μόνοι τους, χωρίς σύντροφο ή οικογένεια. Αυτό ίσως να εξηγεί την ύπαρξη 4.000 εταιρειών που προσφέρουν υπηρεσίες για περιστατικά kodokushi».

Αυτό διάβασα και συγκλονίστηκα συνειδητοποιώντας τι κοινωνίες έχουμε φτιάξει, ότι παίρνουμε χαμπάρι πως έχουν πεθάνει άνθρωποι επειδή σαπίζουν στα σπίτια τους ή αδειάζουν οι λογαριασμοί τους στην τράπεζα, ότι άνθρωποι με οικογενειακές σχέσεις που έχουν διαρραγεί δεν έχουν κανέναν να τους νοιαστεί.

— Και γιατί αυτό έγινε όπερα και όχι θεατρικό έργο;
Άγγελος: Σκέφτηκα ότι θέλω να την τραγουδήσουμε αυτήν τη μοναξιά, όχι να τη μιλήσουμε. Ο ήχος που την ακολουθεί, λοιπόν, φέρει μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Κάναμε ακρόαση με ανθρώπους 65+, επαγγελματίες και ερασιτέχνες που τραγουδούν πάρα πολύ όμορφα, και δομήσαμε τις σκηνές πάνω σε αυτούς τους.

Έχουμε δώδεκα σολίστες, πάνω στους οποίους γράψαμε μουσική. Οπότε, αντί να γράψω μια όπερα με συνοχή, στίγμα, προσωπικό ύφος και όλα αυτά τα πράγματα που πρέπει να έχει συνήθως, έπρεπε να γράψω σκηνές που να ανταποκρίνονται σε αυτούς τους ανθρώπους και σε αυτά που αγαπάνε.

— Δηλαδή;
Άγγελος: Ας πούμε, δεν θα μπορούσα να δώσω μια βαριά σύγχρονη μουσική σε έναν ηλικιωμένο υπέροχο κύριο που ήρθε στην οντισιόν και είπε έναν έξοχο Πουτσίνι αβίαστα, με μια φωνή τενόρου τριαντάχρονου, και που λατρεύει το μπελκάντο σε οποιαδήποτε έκφανση.

Του έδωσα μια άρια μπελκάντο γιατί αυτό αγαπάει και θα υπηρετήσει καλύτερα. Προσπάθησα να σκύψω πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους και να βρω έναν τρόπο να συνδέσω πολλά διαφορετικά ύφη με ένα πιο προσωπικό, δικό μου στοιχείο.

Νίκος: Αυτό το εγχείρημα είναι παράξενο. Πρόκειται για μια συγκινητική διαδρομή που πάει αρκετά πίσω, τότε που ψάχναμε τους ανθρώπους για την παράσταση. Ήρθε ο κύριος Λάζαρος ‒που μας χαιρέτησε νωρίτερα‒ μαζί με μια κοπέλα που κάθισε στο πιάνο και μόλις τελείωσε εκείνη πετάχτηκε επάνω και του είπε «μπράβο, μπαμπά». Τελωνιακός ήταν ο άνθρωπος όλα του τα χρόνια.

Μια άλλη περίπτωση είναι η κυρία Γιόλα που μένει στην Πάτρα και ήρθε στην Αθήνα για να τραγουδήσει. Υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ ως τώρα δεν είχαν ανέβει στη σκηνή, όπως η Χορωδία 65+.

Ανάμεσα στους σολίστ έχουμε τον κ. Χριστούλα που επίσης ήρθε στην οντισιόν με δικό του πιανίστα, έπαιξαν Φρανκ Σινάτρα σε. Ο κ. Αντωνέλλος, που ήταν λυρικός τραγουδιστής, και η κόρη του επίσης τραγουδίστρια, θέλει να έρχεται το πρωί, γιατί το μεσημέρι κοιμάται∙ ζει διαφορετικά από εμάς. Ο κ. Νέγκας έρχεται με τη βέσπα του και του φωνάζουμε, γιατί φοβόμαστε.

Αυτοί οι άνθρωποι κάθε απόγευμα βγαίνουν σε μια σκηνή, πάντα οραματίζονται ότι τραγουδάνε. Η Μαρίνα Κρίλοβιτς, ας πούμε, που είναι μια μεγάλη κυρία του λυρικού τραγουδιού, ακούει σε αυτό το ψηλό δωμάτιο τον άντρα της, τον σπουδαίο Κώστα Πασχάλη, από μια τηλεόραση να τραγουδά και του απαντά τραγουδώντας.

— Άγγελε, θέλω να ρωτήσω εσένα, που είσαι σχεδόν σαράντα, γιατί σε απασχολεί αυτό το θέμα των ηλικιωμένων.
Όπως πολλά παιδιά, μεγάλωσα στην Ελλάδα με τον παππού και τη γιαγιά μου, οι οποίοι με καθόρισαν και με επηρέασαν σε πολλά πράγματα. Έχουν φύγει από τη ζωή πια και οι δυο, ο θάνατός τους ήταν τα δύο μεγάλα σοκ που βίωσα στην παιδική μου ηλικία.

Η όπερα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του παππού μου, γιατί ήταν ένας βαθιά καλός άνθρωπος, ο καλύτερος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Εργαζόταν σε μια ναυτιλιακή, στου Τυπάλδου, όπως και η γιαγιά μου∙ εκεί γνωρίστηκαν. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι’ αυτούς. Θεωρώ ότι ποτέ δεν διαχειρίστηκα με τον τρόπο που ήθελα τις τελευταίες τους στιγμές, η αντιμετώπισή μου δεν είχε καμία σχέση με την αγάπη που τους είχα, κι αυτό μου άφησε ένα τραύμα. Αυτή η βασική ανάγκη με έκανε να μιλήσω σε αυτή την όπερα.

Από κει κι έπειτα νομίζω ότι επειδή μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η πρόνοια απέναντι σε άτομα με ειδικές ανάγκες και τους ηλικιωμένους ήταν από τα πιο βασικά συστατικά της διαπαιδαγώγησής μου ‒ο πατέρας μου είναι ψυχολόγος και μια ζωή ασχολείται με παιδιά με ειδικές ανάγκες‒, πάντα πρόσεχα αυτούς τους ανθρώπους, πώς λειτουργούσαν, πώς θα μπορούσαν να είναι καλύτερες οι συνθήκες διαβίωσής τους, τι νιώθουν, πώς σκέφτονται και πώς θα είμαι πιο πολύ δίπλα τους. Αλλά είναι και όλες οι μνήμες από τα τραπέζια, τις συγκεντρώσεις και τις συζητήσεις καθώς μεγαλώναμε που μας έχουν στοιχειώσει. Ίσως είναι πολύ πιο ισχυρές από αυτά που ζούμε σήμερα.

— Γιατί νομίζεις ότι έφτασαν εδώ όλοι αυτοί οι άνθρωποι;
Νίκος: Έχουμε εδώ εκατόν τριάντα ανθρώπους συνολικά, οι μισοί από τους οποίους είναι ερασιτέχνες. Γιατί νομίζεις ότι έρχονται εδώ, για να κάνουν καριέρα; Έρχονται για να κάνουν παρέα, να έχει η ζωή τους ένα νόημα, κι αυτό είναι απείρως πιο σημαντικό από την ίδια την τέχνη. Οι ηλικιωμένοι έτσι όπως τους γνώρισα εγώ, τότε που ήμουνα μικρός ήταν μια απόλαυση, ένας παράδεισος, ήταν αυτά τα περίεργα πλάσματα που μεγάλωναν τα κορμιά τους, τα ρούχα τους και άκουγες τις κραυγές τους ή το πώς ψιθύριζαν ‒ γιατί τότε οι άνθρωποι βρίσκονταν, τσακώνονταν, μιλούσαν και ο τόνος της φωνής γινόταν κελάηδισμα, ανάλογα με αυτό που ήθελαν να πουν.

Επίσης, σε αυτούς δεν υπήρχε τίποτα κρυφό, τους καταλάβαινες από το περπάτημα, τον τόνο της φωνής τους. Ήτανε διάφανα όλα, η περιπέτεια της ζωής, η μοναξιά. Το μόνο που με συγκλόνιζε ήταν όταν κάποιος μεγαλύτερος πέθαινε και μετά έβλεπες τον κολλητό του στον δρόμο να βαδίζει μόνος του. Και έλεγες, «οπ, κάτι γίνεται», καταλάβαινες αυτή την αποκόλληση, την αποχώρηση.

Ξέρεις, σκέφτομαι, όταν φεύγει κάποιος και γράφουμε «τεράστια απώλεια», όχι, δεν είναι απώλεια, ήρθε η ώρα να στηριχτεί στον τοίχο όπου στηριζόμαστε όλοι, η απώλεια αφορά τον άνθρωπό του μόνο. Αυτή την κατάσταση που π.χ. κλείνει το τάδε μαγαζί το οποίο ήταν είκοσι χρόνια άδειο, αλλά πριν από πενήντα χρόνια ήταν μόδα, καθόλου δεν τη συμμερίζομαι.

Απώλεια για μένα είναι αυτό που φυλλορροεί, αυτό που δεν πιάνω, αυτό που δεν φτάνω κάθε μέρα. Γι’ αυτό λέω ότι αύριο δεν ξέρω αν θα σε δω και σήμερα θα βάλω τις φωνές από τη χαρά μου που σε βλέπω, γιατί έχει κάτι ζωντανό το ότι είμαστε ακόμα μαζί.

— Πώς ζουν οι ηλικιωμένοι σήμερα;
Ν.: Οι μεγάλοι άνθρωποι σε άλλες εποχές δεν έβλεπαν τηλεόραση, έβλεπαν το κενό. Μοιάζουν βέβαια με τους σύγχρονους γιατί όλοι αναρωτιούνται τι γίνεται η ζωή, τι κατάλαβες από όλη αυτήν τη γύρα, ζητάνε μια διαβεβαίωση ότι έτσι είναι αυτή η ζωή, δαγκώνονται και λίγο για να καταλάβουν ότι είναι αμετάκλητα άνθρωποι. Τώρα με την τηλεόραση είναι πιο απομονωμένοι από πριν, ζουν τις ζωές των άλλων. Ωστόσο ακούνε τον ήχο του κόσμου, έχουν και μια παρέα.

Άγγ.: Κάποιοι όμως είναι πολύ ενεργοί. Γι’ αυτό τους χαίρομαι που έρχονται εδώ, χαίρομαι για όλους όσοι έχουν περάσει αυτό το όριο, το 65+, που είναι επίπλαστο, και είναι γεμάτοι ζωή, δραστήριοι. Σε ό,τι με αφορά, η παρέα τους με ενδιαφέρει περισσότερο απ’ ό,τι των ανθρώπων της γενιάς μου.

Αυτός που ήταν πολύ κοντά σε ηλικιωμένους όλο αυτό το διάστημα είναι ο Γιάννης Αστερής, που είναι ψυχίατρος. Όσο έγραφε το λιμπρέτο, έκανε την πρακτική του στην Παθολογία, στο Γεννηματάς, που είναι ένα πολύ μεγάλο νοσοκομείο με πολλές περιπτώσεις ηλικιωμένων, άλλοι πολύ κοντά στον θάνατο, άλλοι λιγότερο, και ερχόταν καθημερινά σε επαφή με όλο αυτό. Το λιμπρέτο του είναι βαθιά συναισθηματικό αλλά και κυνικό ‒ κρατούσε αποστάσεις γιατί μόνο έτσι μπορείς να επιβιώσεις τελικά.

— Πώς είναι να βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον;
Ν.: Το θέμα είναι τεράστιο. Παρατηρούμε τον εαυτό μας σήμερα και στο μέλλον μέσα από αυτούς τους ανθρώπους. Τους ενδιαφέρει η χαρά, δεν τους κοστίζει το λάθος και όταν πας στο δικό τους «μπαλκόνι», των ηλικιωμένων, έρχεται κάποια στιγμή που αναρωτιέσαι «τι είναι αυτό που βλέπω; Τι κάνω;». Περιμένω τη στιγμή που θα φτάσω στα 65+, αρκεί να είμαστε ζωντανοί και να φεύγουν τα περιττά, να δίνω σοβαρότητα μεγαλύτερη σε πράγματα που δεν δίνω σήμερα ‒ αυτό επιθυμώ.

Θα ’θελα, όσο μεγαλώνουμε, να ερωτευόμαστε, να γελάμε, να αγκαλιαζόμαστε, να κάνουμε τις σκανταλιές μας, να είμαστε συνδεδεμένοι με τα πράγματα. Είναι ίδιον των νέων ανθρώπων να φορτώνουν τη μοίρα τους με «σοβαρά ζητήματα», ενώ είναι θείο δώρο το βλέμμα το γεροντικό, το να βλέπεις τα πράγματα από μακριά αλλά και από πολύ κοντά, γιατί δεν έχεις χρόνο. Όταν είσαι νέος τα ψαλιδίζεις αυτά, τη γελοιότητα του πράγματος και το να αγαπάς τα λάθη σου.

Ξέρεις, η μάνα μου έσπασε το ισχίο της∙ ετοιμάζονταν να βγούνε με τον πατέρα μου, γύρισε να φτιάξει μια καρέκλα και έγινε η ζημιά. Είπε ο πατέρας μου τότε «γι’ αυτό μη γυρίζεις ποτέ πίσω». Ξέρεις, το χιούμορ ελαφραίνει κάθε κατάσταση.

Άγγ.: Εμένα, που έχω σήμερα γονείς 65+, επίσης με απασχολεί πολύ το πώς αντιμετωπίζουν τα χτυπήματα, την πανδημία, τις κρίσεις, αν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον γι’ αυτές τις ηλικίες. Οι δικοί μου έζησαν τα τελευταία χρόνια άσχημα, τους διέλυσε η οικονομική κρίση, οι πυρκαγιές, προβλήματα υγείας. Βλέπεις πώς επιδρούν επάνω τους αυτά, πώς αλλάζουν και οι ίδιοι, ότι έχουν κουραστεί. Δηλαδή η ζωή τούς ποτίζει πίκρες, τους ενοχλεί και τους θυμώνει που δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, να έχουν τα χρήματα που δικαιούνται, που έχουν δουλεμένα.

Ξέρεις, έχει συμβεί σε πολλές οικογένειες να υποχρεώνονται οι γονείς να πάρουν χρήματα από τα παιδιά τους, κι αυτό είναι πολύ ταπεινωτικό γι’ αυτούς.

Ν.: Εγώ ανακατεύομαι που τα ακούω αυτά και σκέφτομαι πώς έχουμε φτιάξει τις πόλεις, τα σπίτια μας. Δε μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να βγουν έξω να πάνε μια βόλτα. Ήμασταν στη Σουηδία και βλέπαμε ότι είναι έξω όλοι, με τα αμαξίδια, με τα ειδικά πι, παντού. Με δωρεάν εισιτήρια για να πάνε στο θέατρο, σε συναυλίες, τη βόλτα τους.

Εδώ είναι πολύ στενόχωρο να βλέπεις πόσο δύσκολο είναι να ζουν ανάμεσά μας ασφαλείς. Μας τρώει αυτή η λαγνεία για τη νεότητα, μας ενδιαφέρει μόνο το νέο κοινό, οι νέοι αναγνώστες, οι νέοι καταναλωτές. Σε άλλες χώρες όλοι είναι επάνω στα ποδήλατα, εδώ άντε να κάνεις ποδήλατο… Έχουμε αυτήν την κακή νοοτροπία να μη δίνουμε ώθηση στους μεγαλύτερους ώστε να είναι ενεργοί.

— Στη ζωή τι πιστεύεις ότι είναι το πιο σημαντικό;
Ν.: Να είμαστε συνδεδεμένοι με τα πράγματα. Όταν φτιάχναμε το σκηνικό, η Έλλη έφερε μια φωτογραφία με την πλατεία της Μακρινίτσας και μου είπε «αυτό είναι, εκεί είναι η άλλη ζωή, εκεί θα πάμε όλοι, εκεί θα βρεθούμε ξανά» ‒ είπα «εδώ είμαστε». Η ζωή μετά είναι τέλεια, μια αναψυχή κάτω από ένα πλατάνι. Και το φτιάξαμε έτσι το σκηνικό στην τρίτη πράξη, για να το ξορκίσουμε μέσα μας το γήρας, επειδή η διάθεση μπορεί να είναι πεσμένη, αλλά οι πόθοι είναι ζωντανοί, θες να ζήσεις.

Σε όλη σου τη ζωή ακούς το κεφάλι σου, αλλά, όταν μεγαλώνεις, σου μιλάει το σώμα, σου λέει τι μπορείς και τι όχι. Η μνήμη, όσο μεγαλώνεις, παίζει το δικό της παιχνίδι. Θυμάσαι αυτά που στη σοβαρή ζωή θεωρείς «σκουπίδια» και την παιδική σου ηλικία. Το σώμα μας τα κρατάει, όπως και το μυαλό μας, κάτι σημαίνει αυτό.

Άγγ.: Θα σου πω και κάτι άλλο. Είχαμε μια σκηνή όπου έμπαιναν με λευκές στολές να καθαρίσουν ένα διαμέρισμα κάποιου που είχε πεθάνει και ήρθε η πανδημία κι αυτή η εικόνα έγινε πραγματικότητα. Με όλους αυτούς τους ανθρώπους μιλούσαμε δύο χρόνια στο τηλέφωνο και ρωτούσαμε «είσαι καλά;».

Να ’μαστε λοιπόν, είμαστε καλά και είμαστε εδώ. Με μια μεγάλη απουσία και άλλες προτεραιότητες πια. Και με άλλο βλέμμα στη ζωή. Γιατί αυτό είναι το νόημα, να είμαστε μαζί. Δεν έχουμε γεννηθεί για να είμαστε μόνοι μας. Και σε όλη μας τη ζωή αυτό προσπαθούμε, να γλυκάνουμε αυτό το πέρασμα.

Μέσα χώρα

Λιμπρέτο:Γιάννης Αστερής
Ενορχήστρωση: Μιχάλης Παπαπέτρου
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Σκηνικά: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, Σωτήρης Μελανός
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Χορογραφία: Αμάλια Μπένετ
Συνεργάτης Χορογράφος: Αντιγόνη Γύρα
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Βίντεο: Παντελής Μάκκας

Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ, καθώς και τη Διαπολιτισμική Ορχήστρα και τη Χορωδία 65+ των Εκπαιδευτικών & Κοινωνικών Δράσεων της ΕΛΣ
Διεύθυνση Χορωδίας ΕΛΣ: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος
Υπεύθυνος Διαπολιτισμικής Ορχήστρας: Χάρης Λαμπράκης
Υπεύθυνη Χορωδίας 65+: Δήμητρα Παπασταύρου

Λυρικοί τραγουδιστές: Χάρης Ανδριανός, Γιάννης Καλύβας, Μαρίνα Κρίλοβιτς, Θεοδώρα Μπάκα, Κωστής Ρασιδάκις, Πέτρος Σαλάτας, Γιώργος Σαμαρτζής
Έντεχνοι τραγουδιστές: Σαβίνα Γιαννάτου, Έλλη Πασπαλά
Τραγουδιστές 65+: Γιόλα Αλεξοπούλου-Γασπαρινάτου, Γαβριήλ Αντωνέλος, Λάζαρος Νέγκας, Γεώργιος Χριστούλας
Ηθοποιός: Ιωάννα Μπιτούνη

Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής 
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος 
08, 10, 12, 13 Ιουλ 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή: 18.30)

Πηγή

Το άρθρο «Μέσα Χώρα»: Μια σπαραχτική όπερα για τον θάνατο από μοναξιά στην τρίτη ηλικία εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Λίγους μόλις μήνες από την αγγλική του έκδοση και έχοντας ήδη αποσπάσει πολύ θερμές κριτικές από τον Τύπο διεθνώς, το πιο πρόσφατο βιβλίο της Ελισάβετ Φιλιππούλη «Οι Γυναίκες προς την Ανθρωπότητα. Ιστορίες Επιβίωσης και Επιτυχίας» μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Floral και την Brainfood Εκδοτική.

Πρόκειται για μια συλλογή πρωτότυπων επιστολών καταξιωμένων γυναικών από όλο τον κόσμο, ένα έργο συλλογικό με σκοπό να δώσει κίνητρο και δύναμη σε άλλες γυναίκες να διεκδικούν άφοβα τα δικαιώματα και τους στόχους τους.

Πολιτικοί, ηθοποιοί, συγγραφείς, ακτιβίστριες, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνιδες από 19 διαφορετικές χώρες, μοιράζονται τις προσωπικές τους ιστορίες γεμάτες με αληθινά συναισθήματα και σημαντικές νίκες μέσα από μεγάλες προκλήσεις.

Η βραβευμένη μυθιστοριογράφος Ελίφ Σαφάκ στέλνει μια επιστολή στην πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας Τζασίντα Άρντερν, η παρουσιάστρια της βρετανικής τηλεόρασης και ακτιβίστρια Τζουν Σάρπονγκ απευθύνεται στο πρότυπό της τη διάσημη σχεδιάστρια μόδας Νταϊάν φον Φίρστενμπεργκ, η πριγκίπισσα Σουμάγια της Ιορδανίας στις δύο γιαγιάδες της, η Γαλλίδα δημοσιογράφος Μαριάν Περλ στην ᾽ανώνυμη᾽ γυναίκα, η Αγγλίδα επιχειρηματίας Άναμπελ Κάρμελ αποκαλύπτει τον πόνο της από την απώλεια του πρώτου παιδιού της.

Η Ελισάβετ Φιλιππούλη μετατρέπει αυτές τις επιστολές σ’ ένα είδος «συλλογικής φωνής» για κοινωνικά ζητήματα όπως η ισότητα των φύλων, η προσφυγική κρίση, το ΛΟΑΤ κίνημα, η βία κατά των γυναικών και ο ρατσισμός, η πανδημία της COVID-19.

Πώς χτίζει μια γυναίκα την αυτοεκτίμησή της; Πώς διαπραγματευόμαστε τραύματα και συναισθηματικές πληγές από τα παιδικά μας χρόνια; Πώς κάνουμε τις εσωτερικές φωνές της αμφισβήτησης να σωπάσουν και πώς μπορούμε να πετύχουμε εσωτερική ισορροπία ακούγοντας τη φωνή της ψυχής μας;

Η πρωτότυπη έκδοση κυκλοφόρησε διεθνώς τον Ιούλιο του 2021 από τον εκδοτικό οίκο Bloomsbury. Ειδικά για την ελληνική έκδοση, περιλήφθηκαν στην αρχική έκδοση και επιστολές των Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη προς τη μητέρα της Ευαγγελία, Εύα Καϊλή προς την αδερφή της Μανταλένα Καϊλἠ, Σία Κοσιώνη προς τα «Αόρατα Κορίτσια», Μιμή Ντενίση προς τη μητέρα της και Βίκυ Κουρμούζη-Πράις προς τη Μελίνα Μερκούρη.

Η Ελισάβετ Φιλιππούλη μίλησε για το βιβλίο, τις γυναίκες και τη συζήτηση μεταξύ των φύλων.

Πώς προέκυψε η ιδέα για το βιβλίο;

Πριν από λίγα χρόνια ανακάλυψα ένα γράμμα που μου είχε δώσει η μητέρα μου όταν έγινα 18 χρονών. Το είχε γράψει 7 χρόνια νωρίτερα, ήμουν 11, και περίμενε να φτάσω σε ηλικία που θα μπορούσανα αντιληφθώ τα λόγια και τα συναισθήματά της. Σε αυτές τις σελίδες μια νεαρή μητέρα απευθυνόταν στην κόρη της, ανοίγοντας την καρδιά της για τα όνειρα της. Εκείνα που κυνήγησε και εκείνα που χάθηκαν. Όταν το ξαναβρήκα δεν ήμουν το κορίτσι των 18. Είχα πλέον ζήσει τη ζωή μου, είχα πονέσει, είχα ελπίσει, είχα καταργηθεί, αλλά επίσης είχα πατήσει στα πόδια μου, μετρούσα νίκες αλλά μετρούσα και απώλειες. Ήμουν μια άλλη γυναίκα και αυτό το γράμμα με έκανε να συνειδητοποιήσω την ανάγκη που υπάρχει μέσα μας να ανοίξουμε την καρδιά μας άφοβα και αληθινά. Επειδή τα τελευταία 20 χρόνια είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνεργαστώ με γυναίκες από πάρα πολλές διαφορετικές κουλτούρες, μου γεννήθηκε η σκέψη να τις προσκαλέσω -και να τις προκαλέσω- να αναζητήσουν μέσα στις αναμνήσεις της ζωής τους εκείνα τα μαθήματα ζωής που τις έκαναν σοφότερες, και πιο ανθρώπινες. Πως θα ήταν άραγε εάν αυτή η πολύ εσωτερική και προσωπική διαδικασία έπαιρνε τη μορφή συλλογικής συζήτησης, χωρίς να χάσει τίποτα από την ειλικρίνεια της; Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε η ιδέα για το ‘Οι Γυναίκες προς την Ανθρωπότητα’.

 Πώς επιλέξατε τα πρόσωπα που θα γράψουν αυτές τις επιστολές;

Η φλόγα της έμπνευσης για το βιβλίο αυτό είναι η φλόγα που καίει στην καρδιά κάθε γυναίκας: Αυτή που την σπρώχνει να δίνει γενναιόδωρα την φροντίδα της, αυτή που της δίνει την ώθηση να κυνηγήσει τα όνειρα της, αυτή που την κάνει να θυσιάζεται προκειμένου να αλλάξει την κοινωνία της προς το καλύτερο. Και οι 38 γυναίκες μέσα στο βιβλίο είναι μαχήτριες, πρωτοπόρες, και κυρίως ανθρώπινες με την απλή και πιο ουσιαστική σημασία της λέξης άνθρωπος. Το κριτήριό μου επίσης ήταν να αποτυπώσω τον πλουραλισμό των σύγχρονων κοινωνιών σε εθνικότητες, θρησκείες, ηλικίες, κοινωνικά στρώματα και επαγγελματικές διαδρομές.

Σε μια εποχή που τα έμφυλα ζητήματα συζητιούνται πλέον δυνατά, το βιβλίο τι προσθέτει στον δημόσιο διάλογο;

Υπάρχουν ακόμα κοινωνίες όπου οι γυναίκες πεθαίνουν στα χέρια του πατέρα, του αδερφού ή του άνδρα τους, επειδή ‘ατίμασαν’ την οικογένεια. Σε άλλες κοινωνίες οι γυναίκες σιδερώνουν με καυτό σίδερο τα στήθη τους για να μην είναι ελκυστικές και έτσι ίσως να γλιτώσουν τους συνεχείς βιασμούς. Σε άλλες κοινωνίες, ακόμη και τις λεγόμενες προηγμένες, οι γυναίκες στιγματίζονται εάν δεν λειτουργούν με βάση αποδεκτά κοινωνικά πρότυπα. Το βιβλίο αυτό είναι ένα παράθυρο σε 38 διαφορετικούς κόσμους και ελπίζω ότι προσθέτει ενημέρωση, βαθύτερη αντίληψη και ευρύτερη κατανόηση της πολλαπλότητας των θεμάτων που οι γυναίκες του 21ου αιώνα έχουμε ακόμη να παλέψουμε.

Αυτή η συλλογική φωνή που γίνονται οι επιστολές, τι λέει στις γυναίκες αναγνώστριες;

«Οι Γυναίκες Προς την Ανθρωπότητα» προσκαλούν σε μια συζήτηση ανάμεσα σε γενιές, φυλές και φύλα. Ελάτε να ενώσουμε τις φωνές μας, να ενώσουμε τα χέρια, να χτίσουμε σε όσα μας συνδέουν και να βάλουμε στην άκρη όσα μας χωρίζουν. Επίσης ας παλέψουμε ενάντια όχι μόνο στον ανδρικό αλλά και στο γυναικείο μισογυνισμό.

Οι προσθήκες στην ελληνική έκδοση του βιβλίου, τι ρόλο παίζουν;

Οι τέσσερις προσθήκες στην ελληνική έκδοση έχουν στόχο και να φέρουν στο φως μια πιο ανθρώπινη πλευρά Ελληνίδων γυναικών που η καθεμιά με το δικό της τρόπο αφήνει σημαντικό αποτύπωμα στην σύγχρονη Ελλάδα. Οι γυναίκες που συμπεριλήφθηκαν στην Ελληνική έκδοση είναι η Μιμή Ντενίση, η Σία Κοσιώνη, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη, και η Βίκυ Κουρμούζη Ρrice. Η Εύα Καϊλή υπήρχε και στην πρωτότυπη Αγγλική έκδοση. Οι γυναίκες αυτές είναι αντιστοίχως πρέσβειρες πολιτισμού, δημοσιογραφίας, φιλανθρωπίας, πολιτικής, και της Ελληνικής Διασποράς που διαπρέπει. Ελπίζω πως οι νεότερες Ελληνίδες που θα διαβάσουν την ανθρώπινη πλευρά αυτών των γυναικών θα εμπνευσθούν από τις ιστορίες και τις πορείες τους.

Αν και είναι σημαντικό ζήτημα η γυναικεία ενδυνάμωση, η ανάγκη αυτή, ωστόσο, δεν δείχνει και πόσο πίσω έχει μείνει η κοινωνία στον συγκεκριμένο τομέα;

Υπάρχουν τομείς στους οποίους έχουν γίνει άλματα, τομείς όπου γίνονται μικρά μικρά βήματα, και άλλοι τομείς που οπισθοδρομούν. Εάν κοιτάξουμε τα στατιστικά των τελευταίων δεκαετιών θα δούμε πως έχουμε πολύ περισσότερες γυναίκες στα κέντρα λήψης αποφάσεων, πολιτικά, επιχειρηματικά και κοινωνικά. Αυτό είναι τεράστιο επίτευγμα και δεν πρέπει να το υποτιμούμε. Το παγκόσμιο σύστημα είναι ένα πατριαρχικό οικοδόμημα που δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια νύχτα, θα πάρει δεκαετίες και χρειάζεται άκοπη προσπάθεια.

Πηγή

Το άρθρο Η Ελισάβετ Φιλιππούλη στέλνει επιστολές στις «Γυναίκες προς την ανθρωπότητα» εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Η ταινία “Spider-Man: No Way Home”, το τελευταίο έργο με τις περιπέτειες του ανθρώπου – αράχνη, παραμένει στην κορυφή του box office της Βόρειας Αμερικής συγκεντρώνοντας εισπράξεις 52,7 εκατομμυρίων δολαρίων το Σαββατοκύριακο, σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σήμερα από το Exhibitor Relations, μιας εταιρείας που εξειδικεύεται στη βιομηχανία της μεγάλης οθόνης.

Η ταινία, πρώτη στην εποχή της Covid που συγκεντρώνει περισσότερα από 1 δισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box-office μετά την κυκλοφορία της, προσέφερε μια ανάσα στη βιομηχανία του κινηματογράφου, που παλεύει να συνέλθει από το πλήγμα που της κατάφερε η πανδημία.

Τον σούπερ ήρωα ενσαρκώνει ο Βρετανός ηθοποιός Τομ Χόλαντ. Οι προηγούμενες ταινίες, στις οποίες το κοστούμι σε κόκκινο μπλε χρώμα φορούσαν οι Τόμπι Μαγκουάιρ κατόπιν Άντριου Γκάρφιλντ, είχαν επίσης κατακτήσει το box-office.

Την ώρα που οι οικογένειες αρχίζουν να επιστρέφουν στις κινηματογραφικές αίθουσες, η ταινία κινουμένων σχεδίων “Τραγούδα! 2” βρίσκεται στη δεύτερη θέση με εισπράξεις 19,6 εκατομμύρια δολάρια μεταξύ Παρασκευής- Σαββάτου.

Η τρίτη στην κατάταξη «Ο άνθρωπος του βασιλιά: Το ξεκίνημα» βρίσκεται πολύ πίσω, με μόλις 4,5 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις.

Πηγή

Το άρθρο Ο Spider-Man στην κορυφή του αμερικανικού box office εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Είπα κι εγώ να δοκιμάσω να δω το «Squid Game» που τόσο κόσμο έχει χαλάσει. Παρακολούθησα το πρώτο επεισόδιο και μετά ήθελα διακαώς να παρακολουθήσω και το δεύτερο. Το έκανα κι αυτό. Λόγω εξωτερικών συγκυριών μεσολάβησε ένα κενό όπου απείχα από το κορεάτικο «καλαμάρι». Και τελικώς δεν είδα ποτέ κανένα από τα επόμενα επεισόδια. Κοινώς, το εγκατέλειψα.

Πώς γίνεται αυτό; Να σε γραπώνει µια αφήγηση και µε την ίδια ευκολία στη συνέχεια να αδιαφορείς γι’ αυτήν; Μοιάζει αντιφατικό, αλλά δεν είναι και τόσο. Συµβαίνει κατά κόρον µε αναγνώσµατα, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές που συνοδεύονται από µεγαλόστοµους χαρακτηρισµούς και αφόρητα κλισέ, όπως «κόβει την ανάσα», «θες να δεις τι γίνεται µετά», «δεν το αφήνεις από τα χέρια σου» κ.ά. Η εύκολη, ανώδυνη κατανάλωση.

Είναι αυτό το Squid Game; Περίπου, ναι. Πρώτα απ’ όλα µπορεί να φταίω κι εγώ που αδιαφόρησα. Αλλά συνήθως, όταν µια αφήγηση σε αιχµαλωτίζει, δύσκολα µετά µπορείς τόσο αβασάνιστα να αποδράσεις. Με το Squid Game συνέβη ακριβώς αυτό όµως. Κι ωστόσο, τα θέµατα που πραγµατεύεται κάτω από την καλοδουλεµένη πλοκή δεν είναι ούτε αδιάφορα ούτε ανώδυνα. Στην εποχή που η τεχνολογία (και η αγορά της τεχνολογίας) µοιάζει να αντικαθιστά την πολιτική (και άρα την ηθική), καθιστώντας τα πάντα µια επικίνδυνη αισθητική –επικίνδυνη επειδή είναι στερηµένη από κάθε ηθικό βάρος–, το Squid Game έχει πράγµατα να δηλώσει.

Το οργουελικό – καφκικό δυστοπικό σκηνικό µιας µετα-τηλεόρασης και ενός αδιανόητου α λα Εσερ χώρου, όπου η ανθρώπινη ζωή µοιάζει να µην έχει την παραµικρή αξία, δεν είναι δίχως το ειδικό του βάρος. Ωστόσο, η κόµικς πτυχή αναισθητοποιεί τον θεατή αντί να τον αφυπνίζει.

Είναι τα κόµικς ανώδυνα; Οχι πάντοτε. Αλλο όµως τα ίδια τα κόµικς και άλλο όταν µια τηλεοπτική σειρά µοιάζει µε κόµικς. Εχουµε δει πολύ πιο δραστικά έργα από την Κορέα. Κι όµως, το «καλαµάρι» πήρε τη µερίδα του λέοντος.

Πηγή

Το άρθρο Συναρπαστικά αδιάφορο «καλαμάρι» εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Η Λωξάνδρα Λούκας υπογράφει με το Εθνικό Θέατρο τη συνεργασία της και γράφεται ιστορία, καθώς είναι η πρώτη ηθοποιός με σύνδρομο Down  που θα λάβει μέρος σε παραγωγή του Εθνικού. 

H Λωξάνδρα Λούκας θα λάβει μέρος σε παράσταση με την σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου και πλέον ανοίγει ο δρόμος και σε άλλους ηθοποιούς, γυναίκες και άνδρες με σύνδρομο down, να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Η ιστορική στιγμή που υπογράφει την σύμβαση και γίνεται και επισήμως μέλος του Εθνικού Θεάτρου έχει καταγραφεί σε βίντεο και κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Η μητέρα της, Ελένη Δημοπούλου, σε μήνυμά της στο Facebook ευχαριστεί όλους εκείνους που έσπευσαν να συγχαρούν την κόρη της.

Η μητέρα της επίσης είναι ένας θεατράνθρωπος με τρομερά μεγάλο βιογραφικό.  Η Ελένη Δημοπούλου σπούδασε θέατρο στη σχολή της Ρούλας Πατεράκη. Εργάστηκε επί 25 χρόνια ως ηθοποιός και σκηνοθέτης στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης. Συν-ίδρυσε την ομάδα Εν δυνάμει, μια παρέα, ξεχωριστών ανθρώπων, νέων με δυνητικές και εν κινήσει ικανότητες, εθελοντών, γονιών και φίλων με σπουδαίο έργο.  Υπήρξε Πρώην Καλλιτεχνική Διευθύντρια στο Δη.Πε.Θε Ιωαννίνων και στο Δη.Πε.Θε Κοζάνης από το 2015 εως το 2018.

Η Λωξάνδρα φυσικά ασχολείται με την τέχνη πάρα πολλά χρόνια και δεν σταμάτησε να βρίσκει τρόπους για να εκφράζεται μέσω αυτής! Το προηγούμενο καλοκαίρι μάλιστα έστησε μια πρωτότυπη έκθεση ζωγραφικής σε αναπάντεχο σημείο!

Επειδή σχεδόν πάντα, σταματά να πάρει μια ανάσα μεταξύ 3ου και 4ου ορόφου στα 110 σκαλιά του νεοκλασικού κτιρίου όπου κατοικεί, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σκέφτηκε ότι το κλιμακοστάσιο είναι ο ιδανικός χώρος για να πραγματοποιήσει μια έκθεση ζωγραφικής με πορτρέτα που έχει δημιουργήσει από το περασμένο καλοκαίρι!

Πηγή

Το άρθρο Πώς η Λωξάνδρα γράφει ιστορία στο Εθνικό Θέατρο: H πρώτη ηθοποιός με σύνδρομο Down εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Υπάρχουν κάποιες περιστάσεις όπου μπροστά στο πηγαίο καλλιτεχνικό ταλέντο που ξεχειλίζει επί σκηνής, μένει κανείς άναυδος. Πόσο μάλλον όταν το εν λόγω ταλέντο ενσαρκώνεται από μια 17χρονη, η οποία παίζει στο πιάνο Σοπέν σαν να ήταν μαθητευόμενη του ίδιου του μεγάλου Πολωνού συνθέτη του 19ου αιώνα. Η Ρωσοαρμένισσα Εβα Γκεβοργιάν, που μας καθήλωσε το βράδυ της Κυριακής στο Αρχαίο Θέατρο του Πυθαγορείου στη Σάμο, είναι ωστόσο γεννημένη μόλις το 2004, έχοντας αποσπάσει ήδη βραβεία σε περισσότερους από 40 διεθνείς διαγωνισμούς για πιάνο. Στο νησί του ανατολικού Αιγαίου βρέθηκε για το Samos Young Aritsts Festival, το οποίο διεξάγεται αυτές τις ημέρες (μέχρι 13/8) στο Πυθαγόρειο, προσφέροντας βραδιές κλασικής –και όχι μόνο– μουσικής σε επισκέπτες και ντόπιους.

Η αλήθεια είναι πως η Σάμος έχει περάσει τα τελευταία χρόνια πολλά: μεγάλες πυρκαγιές τα καλοκαίρια, ένας καταστρεπτικός σεισμός τον περασμένο Οκτώβριο, συνεχιζόμενη προσφυγική κρίση. Τα σημάδια όλων αυτών των πληγών είναι εμφανή στο νησί, το οποίο παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να υποδέχεται μεγάλο αριθμό τουριστών, τουλάχιστον από όσα είδαμε και ακούσαμε ευρισκόμενοι εκεί το περασμένο τριήμερο. Εν μέσω όλων αυτών, καταλαβαίνει κανείς πως φεστιβάλ όπως εκείνο που διοργανώνει για 11η φορά το Ιδρυμα Schwarz μοιάζουν με πολύτιμη ένεση πνευματικής ανάτασης και πολιτισμού.

Το άρθρο Samos Young Artists Festival: Οι νέοι που μας άφησαν άφωνους εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.