Το Squid Game Season 2 είναι πλέον και τυπικά ένα παγκόσμιο τηλεοπτικό φαινόμενο αφού από την πρώτη στιγμή που «προσγειώθηκε» στο Netflix τον Δεκέμβριο, σημείωσε νέο ρεκόρ τηλεθέασης για την υπηρεσία streaming.

Αυτή τη φορά, ο Seong Gi-hun, γνωστός και ως Παίκτης 456 (ο υπέροχος Lee Jung-jae), επιστρέφει στον ανταγωνισμό για μια ακόμη προσπάθεια στα παιχνίδια ζωής ή θανάτου, όπου εκατοντάδες παίκτες που παλεύουν με τα χρέη τους αγωνίζονται για το επίζηλο χρηματικό έπαθλο.

Το δεύτερο κεφάλαιο τελειώνει απρόοπτα (δεν κάνουμε spoilers), ανοίγοντας το δρόμο για μια εκρηκτική 3η σεζόν, με τα διάφορα «σκοτεινά» θέματα εντός του σεναρίου της σειράς να έχουν τροφοδοτήσει διάφορες εικασίες για μια υποτιθέμενη πραγματική ιστορία.

Η «αληθινή ιστορία του 1986» του Squid Game
Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μια ιστορία που ισχυρίζεται ότι το Squid Game βασίζεται σε μια ιστορία του 1986, σύμφωνα με την οποία όμηροι κρατούνταν σε ένα μυστικό καταφύγιο μέσα στην Αποστρατικοποιημένη Ζώνη μεταξύ της Βόρειας και της Νότιας Κορέας, όπου έπρεπε να διαγωνιστούν σε παιχνίδια προκειμένου να επιβιώσουν – αλλά δεν είναι αληθινή.

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα έγγραφα ή αναφορές αυτής της υπόθεσης και οι ισχυρισμοί δεν περιέχουν καμία διευκρίνιση σχετικά με το ποια Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη (DMZ – η λωρίδα γης που χωρίζει τη Βόρεια και τη Νότια Κορέα από τον πόλεμο της Κορέας) είναι αυτή στην οποία αναφέρεται.

Η πιο δημοφιλής ανάρτηση σχετικά με αυτό ήρθε από τον χρήστη του TikTok blink_loveee10, ο οποίος μοιράστηκε ένα βίντεο με φωτογραφίες μαζί με το κείμενο: «Το Squid Game βασίστηκε σε μια αληθινή ιστορία το 1986».

«Έγινε σε ένα υπόγειο καταφύγιο στη no man’s land, όπου οι άνθρωποι κρατούνταν όμηροι και έπρεπε να ολοκληρώσουν διάφορα παιχνίδια για να επιβιώσουν».

Το βίντεο έχει προβληθεί περισσότερες από 3,5 εκατομμύρια φορές, αλλά τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Τώρα, μπορεί να αναρωτιέστε πώς υπάρχουν φωτογραφίες αφού η υπόθεση δεν φαίνεται να έχει συμβεί καν. Αυτό συμβαίνει επειδή προέρχονται από μια πολύ πραγματική εγκατάσταση, η οποία ωστόσο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το Squid Game.

Brothers Home, γνωστό ως «το Άουσβιτς της Νότιας Κορέας»
Παρόλο που δεν υπάρχουν αναφορές για θανατηφόρους διαγωνισμούς, το Brothers Home μοιράζεται μια σειρά από ανησυχητικές ομοιότητες με το φανταστικό σκηνικό του Squid Game – μόνο που αυτό ήταν ένα πραγματικό μέρος.

Το Brothers Home ήταν ένα στρατόπεδο εγκλεισμού που βρισκόταν στο Μπουσάν της Νότιας Κορέας και λειτούργησε μεταξύ 1976 και 1987. Παρόλο που προοριζόταν να είναι ένα ασφαλές καταφύγιο για άστεγους, αντί γι’ αυτό ήταν ένα πραγματικό κολαστήριο όπου οι κρατούμενοι κακοποιούνταν, βασανίζονταν, ακόμη και δολοφονούνταν.

Η εγκατάσταση, που ονομάστηκε «το Άουσβιτς της Κορέας» από τα διεθνή ΜΜΕ, ήταν αποτέλεσμα του καταπιεστικού καθεστώτος που βρισκόταν στην εξουσία εκείνη την εποχή και του Διατάγματος 410 – μιας πολιτικής για τον «καθαρισμό των δρόμων» της Νότιας Κορέας στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988.

Η κυβέρνηση ήθελε να επιδείξει τη χώρα στον κόσμο και να απομακρύνει τους «αλήτες» από τους δρόμους, αλλά αντί να φροντίζει τους άστεγους, το «Σπίτι των Αδελφών» έγινε ο τόπος μερικών από τις χειρότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των εποχών.

Επιπλέον, μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 1987 διαπίστωσε ότι μόνο το 10% περίπου των χιλιάδων κρατουμένων ήταν πραγματικά άστεγοι. Το 2021, ο δημοτικός σύμβουλος του Μπουσάν Παρκ Μιν-Σονγκ δήλωσε στο Al Jazeera ότι άνθρωποι απήχθησαν από τους δρόμους και φυλακίστηκαν στο «Σπίτι των Αδελφών».

Ο Min-seong, ο οποίος ζήτησε εκ των υστέρων συγγνώμη από τους επιζώντες, δήλωσε ότι επρόκειτο για «ανθρώπους που απλώς έκαναν την καθημερινή τους ζωή, ανθρώπους που απλώς έπιναν, οποιονδήποτε συνηθισμένο άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένων και παιδιών».

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των επιζώντων
Εννέα επιζώντες μίλησαν με το πρακτορείο για να μοιραστούν πώς ήταν να κρατούνται στο στρατόπεδο. Λένε ότι λιμοκτονούσαν, τους εκμεταλλεύονταν και τους ανάγκαζαν να εργάζονται στα πολυάριθμα εργοστάσια των εγκαταστάσεων χωρίς αποζημίωση. Κανονικό κάτεργο δηλαδή.

Ο Yeon Seng-mo, ο οποίος φυλακίστηκε εκεί για τέσσερα χρόνια σε ηλικία 15 ετών, δήλωσε ότι αν δεν ολοκλήρωναν τους καθημερινούς τους στόχους, «μας χτυπούσαν με ρόπαλα του μπέιζμπολ».

Όπως και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι ανώτεροι εγκαθίδρυσαν μια αλυσίδα διοίκησης, με τον Μιν-Σονγκ να προσθέτει: «Η στρατηγική τους ήταν να βάζουν τους κρατούμενους να κακοποιούν άλλους κρατούμενους».

Ο Hahn Jong-seon, ο οποίος ήταν μόλις εννέα ετών όταν ο ίδιος και η μεγαλύτερη αδελφή του μεταφέρθηκαν βίαια στο Brothers Home, δήλωσε στο πρακτορείο ότι από τα πολλά ενοχλητικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, ένα συγκεκριμένο εξακολουθεί να τον στοιχειώνει: να βλέπει ένα νεαρό άτομο να χτυπιέται μέχρι θανάτου.

«Το αγόρι ανέκτησε τις αισθήσεις του και άρπαξε το πόδι του αρχηγού και παρακάλεσε για συγχώρεση. Αλλά ο αρχηγός ήταν θυμωμένος. Τον χτύπησε ανελέητα και στη συνέχεια έκανε «μπαμ!» στο κεφάλι του με το ρόπαλο», δήλωσε ο Jong-seon. «Το αγόρι κατέρρευσε, τα μάτια του κύλησαν στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και άρχισε να τρέχει αίμα από την μύτη του».

Η Park Soon-hee κατάφερε να δραπετεύσει από τις εγκαταστάσεις το 1986 σε ηλικία 17 ετών, αλλά λίγους μήνες αργότερα γέννησε. Είχε μείνει έγκυος στο Brothers Home μετά το βιασμό της από έναν αρχηγό και πρώην κρατούμενο που είχε ανέβει στην ιεραρχία. Η μητέρα της την ανάγκασε να δώσει το παιδί για υιοθεσία. «Ήμασταν παιδιά με λαμπρό μέλλον, αλλά μας κακοποίησαν», είπε.

Σε έρευνα του Associated Press βρέθηκαν επίσης στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι ηγέτες της εγκατάστασης είχαν στείλει παιδιά για υιοθεσία στο εξωτερικό χρησιμοποιώντας πλαστά έγγραφα, πουλώντας τα για μεγάλα χρηματικά ποσά, παρά το γεγονός ότι είχαν ακόμη ζωντανούς γονείς στη Νότια Κορέα.

Αν και ο ηγέτης της εγκατάστασης, ο Παρκ Ιν-κεούν, συνελήφθη το 1987, καταδικάστηκε μόνο σε δυόμισι χρόνια φυλάκισης για υπεξαίρεση κρατικών επιχορηγήσεων και πέθανε από φυσικά αίτια το 2016.

Τελικά, κανείς δεν έχει ποτέ λογοδοτήσει για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έλαβαν χώρα στο «Σπίτι των Αδελφών».

Παρόλο που το Squid Game δεν βασίζεται σε αυτή τη φρικτή πραγματική υπόθεση, υπάρχουν ανατριχιαστικές ομοιότητες, ιδίως όσον αφορά τη βάναυση εκμετάλλευση ευάλωτων ατόμων και το τρομακτικό περιβάλλον ελέγχου και φόβου.

Τι λέει ο ίδιος ο δημιουργός του Squid Game;
Μπορεί το Squid Game να μην βασίζεται σε αληθινή ιστορία, αλλά ο δημιουργός της σειράς του Netflix, Hwang Dong-hyuk, αποκάλυψε ότι οι εμπειρίες του Gi-hun ήταν εμπνευσμένες από ένα συγκεκριμένο αληθινό γεγονός: από τις απεργίες της εταιρείας Ssangyong το 2009.

Τον Μάιο του 2009, η εταιρεία Ssangyong Motor Company στο Pyongtaek της Νότιας Κορέας ανακοίνωσε την απόλυση 1000 εργαζομένων, γεγονός που οδήγησε σε απεργία 77 ημερών, καθώς μέλη του συνδικάτου κατέλαβαν μέρος του εργοστασίου σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Ενώ οι απεργοί επιτίθονταν στους υπαλλήλους με σφεντόνες και βόμβες φωτιάς, η αστυνομία αντιμετώπισε τους εργάτες με τέιζερ και σφαίρες από καουτσούκ, ενώ ελικόπτερα έριξαν πάνω τους δακρυγόνα.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής του συνδικάτου Lee Chang-kun, οι επιπτώσεις της απεργίας προκάλεσαν σημαντική οικονομική και ψυχική επιβάρυνση στους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους. Δήλωσε στο AFP ότι αυτό οδήγησε σε περίπου 30 θανάτους από αυτοκτονίες και προβλήματα που σχετίζονται με το άγχος.

Μετά την κυκλοφορία του Squid Game Season 2, ο Dong-hyuk δήλωσε στο πρακτορείο ότι αυτό ενέπνευσε την ιστορία του Gi-hun στη σειρά. «Ήθελα να δείξω ότι οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος της μεσαίας τάξης στον κόσμο που ζούμε σήμερα μπορεί να πέσει στον πάτο της οικονομικής κλίμακας μέσα σε μια νύχτα», είπε.

Πηγή

Το άρθρο Το Squid Game βασίστηκε σε μια πραγματικά ανατριχιαστική ιστορία από το 1986 εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Η Παρασκευή και 13 θεωρείται από πολλούς μία γρουσούζικη ημέρα στη δυτική κουλτούρα, προκαλώντας φόβο και ανησυχία εδώ και αιώνες.

Αυτή η ημέρα προκύπτει όταν η 13η μέρα του μήνα πέφτει Παρασκευή και μπορεί να συμβεί μία έως τρεις φορές το χρόνο, όπως το 2015, όταν συνέβη τον Φεβρουάριο, Μάρτιο και Νοέμβριο.

Η δεισιδαιμονία του αριθμού 13

Η αρνητική φήμη του αριθμού 13 έχει τις ρίζες της σε διάφορες πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις. Στη Σκανδιναβική μυθολογία, η ιστορία του Λόκι, του θεού της εξαπάτησης, περιγράφει μία τραγική συνεστίαση 12 θεών, όπου ο Λόκι εμφανίστηκε ως 13ος καλεσμένος. Το αποτέλεσμα ήταν η δολοφονία του Μπάλντρ, του θεού της χαράς, γεγονός που προκάλεσε θλίψη στον κόσμο.

Παρομοίως, στον χριστιανικό κόσμο, η Παράδοση του Μυστικού Δείπνου περιλαμβάνει 13 συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανομένου του Ιούδα, ο οποίος πρόδωσε τον Ιησού. Η σταύρωση του Ιησού την επόμενη ημέρα, μία Παρασκευή, ενίσχυσε περαιτέρω την άποψη ότι και η Παρασκευή και ο αριθμός 13 είναι γρουσούζικοι.

Ιστορικές αναφορές και διάδοση

Η δεισιδαιμονία που συνδέει την Παρασκευή και 13 εμφανίστηκε περισσότερο τον 19ο αιώνα.

Στη Γαλλία, το 1834, μία θεατρική αναφορά συνδέει την ημερομηνία με τη γρουσουζιά. Στην Αγγλία, η βιογραφία του συνθέτη Τζοακίνο Ροσίνι σημειώνει πως πέθανε Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 1868, κάτι που θεωρήθηκε «συμβολικό» της ατυχίας. Το 1907, το μυθιστόρημα Friday, the Thirteenth του T.W. Lawson εκλαΐκευσε τη δεισιδαιμονία, παρουσιάζοντας έναν χρηματιστή που εκμεταλλεύεται τον φόβο της ημέρας για να προκαλέσει πανικό στη Wall Street.

Αντίστοιχα, μεγάλο αντίκτυπο στον κόσμο της Δύσης είχαν και οι πασίγνωστες ταινίες «Friday the 13th». Το franchise επικεντρώνεται κυρίως στο φανταστικό χαρακτήρα Τζέισον Βόρχις ο οποίος πνίγηκε ως μικρό αγόρι στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ λόγω της αδιαφορίας του προσωπικού της κατασκήνωσης.

Δεκαετίες αργότερα, η περιοχή φημολογείται ότι είναι «καταραμένη» και είναι το σκηνικό για μια σειρά μαζικών δολοφονιών. Ο Τζέισον περιέχεται σε όλες τις ταινίες, είτε ως ο δολοφόνος, είτε ως το κίνητρο των δολοφονιών.

Παγκόσμιες παραλλαγές της δεισιδαιμονίας

Σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ελλάδα, η Τρίτη και 13 θεωρείται γρουσούζικη, αντί για την Παρασκευή. Στην ελληνική παράδοση, η Τρίτη συνδέεται με τον θεό Άρη και πολεμικά γεγονότα, όπως η πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204 και το 1453. Στην Ιταλία, η Παρασκευή και 17 θεωρείται γρουσούζικη λόγω του λατινικού «VIXI» που σημαίνει «έχω ζήσει», δηλώνοντας θάνατο.

Οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις

Η Παρασκευή και 13 έχει σημαντικό αντίκτυπο στην κοινωνία. Στις ΗΠΑ, περίπου 17-21 εκατομμύρια άνθρωποι επηρεάζονται από φόβο για την ημέρα αυτή, με οικονομικές απώλειες που εκτιμώνται στα 800-900 εκατομμύρια δολάρια. Πολλοί αποφεύγουν πτήσεις, επιχειρηματικές συναλλαγές ή ακόμα και να φύγουν από το σπίτι. Ωστόσο, μελέτες στην Ολλανδία έδειξαν ότι την Παρασκευή και 13 καταγράφονται λιγότερα ατυχήματα, πιθανώς λόγω μεγαλύτερης προσοχής.

Μύθοι και πραγματικότητα

Παρά τη δεισιδαιμονία, έρευνες έχουν καταρρίψει τη σύνδεση της ημέρας με αυξημένα ατυχήματα. Αντίθετα, η Παρασκευή και 13 φαίνεται να είναι ασφαλέστερη ημέρα στους δρόμους, καθώς οι άνθρωποι είναι πιο προσεκτικοί. Στη Φινλανδία, η ημέρα χρησιμοποιείται για την ευαισθητοποίηση σχετικά με την οδική ασφάλεια μέσω της «Εθνικής Ημέρας Ατυχημάτων».

Η Παρασκευή και 13 παραμένει βαθιά ριζωμένη στην πολιτιστική μας φαντασία, με την επιρροή της να διατηρείται μέσω της ιστορίας, της λαογραφίας και της σύγχρονης κουλτούρας. Αν και οι ρίζες της μπορεί να είναι μυθολογικές και θρησκευτικές, η σύγχρονη απήχησή της αντανακλά την ανθρώπινη τάση να αποδίδει νόημα σε τυχαία γεγονότα.

Πηγή

Το άρθρο Παρασκευή και 13: Γιατί θεωρείται η πιο τρομακτική μέρα του χρόνου – Από τον Λόκι στις διάσημες ταινίες εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.

Το όνομα «Kodak» μπορεί σήμερα να μην λέει πολλά, αλλά κάποτε ήταν συνώνυμο της φωτογραφίας. Κατάφερε να γίνει το συνώνυμο της εταιρείας που «αυτοπυροβολήθηκε» προσφέροντας ένα οδυνηρό μάθημα για κάθε επιχείρηση που από δικά της λάθη μένει έξω από τις εξελίξεις.

Η απόφαση της εταιρείας να μην επενδύσει στην ψηφιακή φωτογραφία, παρά το ότι είχε προχωρήσει τεχνολογικά και θα μπορούσε να έχει προβάδισμα σε σχέση με τον ανταγωνισμό, είναι ως σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά σφάλματα στην ιστορία. Ένα σφάλμα που ακολούθησαν πολλά μικρότερα.

Ήταν η εταιρεία που έφτιαξε την πρώτη αυτόματη μηχανή, στις αρχές του 20ου αιώνα, καταφέρνοντας να κάνει τη φωτογραφία χόμπι των πολλών αντί για μια αποκλειστικά επαγγελματική δραστηριότητα. Κατάφερε, ακόμη, να βάλει και τις γυναίκες στο «παιχνίδι» της φωτογραφίας, παρουσιάζοντας τα δυναμικά και ανεξάρτητα «κορίτσια της Kodak» (που ήταν, βέβαια, και καλές σύζυγοι και μητέρες).

Ακόμη και σε εποχές που το μάρκετινγκ δεν ήταν τόσο εξελιγμένο όσο σήμερα, η Kodak είχε καταφέρει να πείσει τους καταναλωτές ότι είναι η ιδανική, δηλαδή η μόνη, εταιρεία που μπορεί να καταγράψει τόσο καλά τις αναμνήσεις τους. Η «στιγμή Kodak» ήταν συνώνυμο της οικογενειακής ευτυχίας.

Στα μέσα πλέον της δεκαετίας του ‘70 η αξία της εταιρείας ξεπερνούσε τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια, η μεγαλύτερη στον κλάδο της φωτογραφίας. Ήταν σχεδόν μονοπώλιο σε όλο τον κόσμο στις πωλήσεις φιλμ αλλά και στις φωτογραφικές μηχανές. Από κάθε ρολό για φιλμ έβγαζαν μέχρι και 15 δολάρια, μια ποσότητα χρημάτων που δεν μπορεί κανένας να «πετάξει» εύκολα.

Επιχειρηματικά, όλα έδειχναν να πηγαίνουν κατ’ευχήν για την εταιρεία.

Το 1975 ο (εικονιζόμενος στην φωτογραφία του άρθρου)  Στιβ Σάσον, μηχανικός που εργαζόταν στην εταιρεία, επινόησε μια φωτογραφική μηχανή που δεν χρειαζόταν φιλμ. Η εικόνα καταγραφόταν ψηφιακά αν και σε χαμηλή ποιότητα. Το μηχάνημα ήταν δύσχρηστο και βαρύ, αλλά ήταν φανερό ότι είχε μέλλον.

«Ωραίο, αλλά μην το πεις πουθενά», ήταν λίγο ως πολύ η αντίδραση της ηγεσίας της εταιρείας στην επινόηση του Σάσον. Το ελάττωμα της επινόησης ήταν ότι απειλούσε ευθέως το επιχειρηματικό μοντέλο της Kodak.

Η εταιρεία για πολλά χρόνια έδειχνε μια ιδιότυπη άρνηση για τις προοπτικές της ψηφιακής φωτογραφίας.

Εξακολουθούσε να είναι ακόμη και όταν στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 η Sony, ένας από τους ανταγωνιστές  της, έριξε στην αγορά την φωτογραφική μηχανή χωρίς φιλμ. Η Kodak ζήτησε τότε μια εσωτερική έρευνα για τις προοπτικές του κλάδου και αν κινδυνεύει το κλασικό μοντέλο. Η έρευνα έδειξε ότι το ψηφιακό όντως έχει τη δυνατότητα να αντικαταστήσει το κλασικό φιλμ, αλλά η Kodak είχε μπροστά της μια δεκαετία για να προετοιμαστεί για την αλλαγή. Τελικά, παρά το ότι είχε άφθονο χρόνο μπροστά της, η Kodak δεν έκανε σχεδόν τίποτα για να τον εκμεταλλευτεί.

Αντίθετα, η εταιρεία επιχείρησε να χρησιμοποιήσει το ψηφιακό για να στηρίξει το φιλμ. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 έφτασε να επινοήσει ένα υβρίδιο ψηφιακής και αναλογικής φωτογραφικής μηχανής. Οι φωτογραφίες χρειάζονταν εκτύπωση σε εργαστήριο, για να μην χαθούν οι πωλήσεις των φιλμ. Όπως ήταν φυσικό, το εγχείρημα απέτυχε.

Οι επικεφαλής της Kodak τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90 ήταν εξαιρετικά απρόθυμοι να σκεφτούν την προοπτική να αντικαταστήσουν το κλασικό φιλμ από το ψηφιακό. Όπως έχει αναλυθεί πολλές φορές από τότε στη θεωρία του μάρκετινγκ, δεν κατάφεραν να βρουν πού «χωρά» το ψηφιακό στο μοντέλο λειτουργίας τους. Ούτε, πάλι, μπήκαν στην νοοτροπία να γίνουν πρωτοπόροι και στο ψηφιακό φιλμ.

Νόμιζαν ότι οι καταναλωτές ποτέ δεν θα αποχωρίζονταν την ιεροτελεστία της εκτύπωσης του φιλμ (που βέβαια δεν την έκαναν οι ίδιοι), αλλά η ψηφιακή μηχανή κατάργησε αυτή την ανάγκη. Στην πορεία η ποιότητα του ψηφιακού ξεπέρασε αυτή του αναλογικού φιλμ – και για να μην μιλήσουμε και για το πώς και τα κινητά έγιναν αξιόλογες φωτογραφικές μηχανές.

Καθώς πλέον οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές έγιναν gadget, πωλούνταν παντού όπου μπορεί να βρει κανένας ηλεκτρονικές συσκευές και όχι μόνο στο κύκλωμα της φωτογραφίας που σε μεγάλο βαθμό έλεγχε η Kodak. Σταδιακά η εταιρεία έχασε το «γήπεδό» της και αναγκάστηκε να παίξει σε αυτό που είχαν διαμορφώσει οι ανταγωνιστές της.

Έχασε όμως και ένα άλλο κοινό που είχε χτίσει με τα χρόνια, τις γυναίκες. Οι βασικοί χρήστες της ψηφιακής φωτογραφίας ήταν πλέον οι άντρες που είχαν (και έχουν) λιγότερο αναπτυγμένη τη λογική ότι αυτοί είναι που καταγράφουν τις ωραίες οικογενειακές στιγμές.

Το 2007 η αξία της Kodak ήταν πλέον 140 εκατ, δολάρια, ένα μικρομάγαζο στον κλάδο της φωτογραφίας, οπότε η χρεοκοπία του 2012 ήταν η κατάληξη μιας πορείας που είχε προδιαγραφεί.

Αν μπορεί κάτι να σώσει το κλασικό φιλμ είναι οι μόδες που έρχονται και παρέχονται. Λίγο από άποψη, λίγο από περιέργεια και ίσως και από «χιπστεριά» και ρομαντική επιστροφή στα παλιά, η ζήτηση για το φιλμ και τις κλασικές κάμερες (ακόμη και από δεύτερο χέρι) έχει αρχίσει να αυξάνεται τα τελευταία χρόνια.

Μπορεί η Kodak να ξαναβρεί τη θέση που κάποτε είχε στον κλάδο; Η νοσταλγία δεν μπορεί να σβήσει τα λάθη της εταιρείας, αλλά ούτε και πουλά για πάντα.

Πηγή

Το άρθρο H λάθος απόφαση που γκρέμισε την αυτοκρατορία της  Kodak – Είχαν στα χέρια τους χρυσάφι και το πέταξαν εμφανίστηκε πρώτα στο Variety.gr.